Piosenka o moim strachu

Nad urwiskiem ja i strach

mamy dziś wielkie oczy

w zębach chrzęści suchy piach

czekam aż strach pierwszy skoczy.

Stopy bolą mnie od dawna

od ciągłego kołysania

skok przeraża, wracać nie chcę

dość mam niezdecydowania.

Gdy oglądam się za siebie

Na pustynię możliwości

Widzę jak wśród fatamorgan

Wiatr znów za mnie rzuca kości.

Robię naprzód mały kroczek

Zaraz zsunę się z urwiska

 - Zostań ze mną! - wrzeszczy strach

I za gardło mocno ściska.

- Nie skacz – kwili, mocniej chwyta

Zostań ze mną z różnych względów

- Co mam do stracenia? - pytam

Prócz wybicia wszystkich zębów?

Patrzy na mnie jak pies zbity

Od krawędzi mnie odwodzi

A młodziutka wciąż odwaga

Wgłąb pustyni znów odchodzi.

Lecz ja nie chcę już ze strachem

Na krawędzi się kołysać

Nie chcę zginąć pod tym piachem

Chcę coś przeżyć i opisać.

Zerkam naprzód, nic nie widzę

Strach wciąż dotrzymuje kroku

Biorę oddech, ściskam pięści

I szykuję się do skoku.

Skaczę w wąwóz możliwości

lekka, dumna i prawdziwa

Czuję ulgę, radość, siłę

znowu czuję się szczęśliwa.

Lecz gdy lecę pełna wiary

W moc miękkiego lądowania

Widzę że strach leci obok

Z workiem znaków zapytania.

Autoportret

Nie jestem kaczką
co i na lodzie zostawiona
przeżyje.
Nie spływają po mnie
deszcze kwaśnych słów.

Jestem drzewem
chronionym
o sękach wrażliwych.
Zakorzenia się we mnie
każda przelana kropla.

Haiku Rozczarowane

Garść czerstwych pochlebstw
Nieszczery uścisk dłoni
W plecach noża ślad.

Cierpliwość

Ile świeczek warta gra?
Tarcz przeciw wiatrakom
Dróg donikąd, rozczarowań
Nieb wydartych ptakom.

Ile słońca zje horyzont
Nim go w końcu znudzi
Skór dzielenia na niedźwiedziu
zanim się obudzi.

Ile jeszcze do za dużo
Nim będzie niezdrowo
Oliw w ogniu, w nosie much
W mur uderzeń głową.

Ile jeszcze będę dzbanem
A ty we mnie wodą
Wiem że wilka raz ponieśli
Wiem jaką metodą.


Ponoć nie ma tego złego
Cel uświęci wszystko
W końcu jednak urwiesz ucho
Wsadzisz kij w mrowisko.

Piosenka o końcu świata

Świat jest stary i zły
w głowie ma czarne dziury
większość ludzi to psy
albo korpo szczury.

Teraz świat jest drabiną
do spychania tych słabszych
kiedy w końcu wyginą
wyścig będzie ciekawszy.

Na nic dzisiaj wartości
przez pradziadów nadane
nic nam tu po miłości
wszystko sianem wypchane.

Na cóż wiersze i kwiaty
chwile wzniosłych uniesień
peany i poematy
kto to dzisiaj uniesie?

Chcesz być dla mnie życzliwy?
chętnie zaraz podetrę
swój robaczywy tyłek
przykryty markowym swetrem.

Dłoń chcesz do mnie wyciągać?
chętnie na nią napluję
gdy sukces zechcę osiągać
nią się zaasekuruję.

Więc kiedy w końcu wyginiesz
ze swoim dobrem naiwnym
pochylę się z drwiącą miną
nad twoim ciałem sztywnym.

Szóstego grudnia

Zjadłam Mikołaja
Za oknem padał śnieg.

Nie czułam żalu
Nie uroniłam łzy.

Przecież nie jego śladów
Tak mi dzisiaj brak.

Jeden wiersz

Za dużo prozy, gdy potrzebuję poezji.