Haiku niewyspane

Kanciaste myśli
turlają się po głowie
pod sufitem grzmi.

 

Piosenka o nie czekaniu

Wytężam wzrok i znowu nie widzę
tych wszystkich marzeń co gonić je miałam
do sił utraty zabrakło chęci
do upadłego rady nie dałam.

Za wszelką cenę jednak zbyt drogo
do maratonów słabe mam nogi
a to co zwykle nogi ma krótkie
mówiło: szkoda nadkładać drogi.

Dukty do marzeń mniej wyboiste
i mniej się razy trzeba przewracać
stoję więc w miejscu, ciągle planując
jak do swych marzeń trasę poskracać.

Biorę lornetkę, wciąż ich nie widzę
chyba się trochę w miejscu zastałam
zerkam pod nogi, oczom nie wierzę
leżą tu wszystkie, wszystkie zdeptałam.

Rymowanka wiosenna

Wiosna szczęściem się rozpycha

Liśćmi na gałęzi siada

Ptasim trelem miód rozlewa

Tam gdzie mieć go nie wypada

Wiatrem głaszcze szarą skórę

Zapachami zmysły budzi

Dziewczętom spódniczki skraca

Panom przez to myśli brudzi

Ciepłym deszczem kręci w nosie

Pszczołą w kwiatach dokazuje

Słońcem lód ze spojrzeń topi

Znów nas w sobie rozkochuje.

Wydmy Corralejo (Haiku)

Ziarnista radość
Pęcznieje pod stopami
Przeszłość w śladach śpi.

Sny

Pod powiekami

sny mięsiste 
przefiltrowana
tkanka dnia

magia
poupychana
na jawie
po kieszeniach

rozrasta się
sennobujnością

pod powiekami.

Wiosna w śródmieściu

Znowu żule
wypełzną
z zaułków
jak larwy

Ściany kamienic
zakwitną
plamami
po moczu

Podwórka
ozdobią
tulipany butelek
a
Psie kupy
wyrosną
jak grzyby
po deszczu

Na huśtawkach
łacinami
rozćwierkają się
dzieci

Świat znów się
rozpachni
swądem spalin i śmieci.

Piosenka o moim strachu

Nad urwiskiem ja i strach

mamy dziś wielkie oczy

w zębach chrzęści suchy piach

czekam aż strach pierwszy skoczy.

Stopy bolą mnie od dawna

od ciągłego kołysania

skok przeraża, wracać nie chcę

dość mam niezdecydowania.

Gdy oglądam się za siebie

Na pustynię możliwości

Widzę jak wśród fatamorgan

Wiatr znów za mnie rzuca kości.

Robię naprzód mały kroczek

Zaraz zsunę się z urwiska

 - Zostań ze mną! - wrzeszczy strach

I za gardło mocno ściska.

- Nie skacz – kwili, mocniej chwyta

Zostań ze mną z różnych względów

- Co mam do stracenia? - pytam

Prócz wybicia wszystkich zębów?

Patrzy na mnie jak pies zbity

Od krawędzi mnie odwodzi

A młodziutka wciąż odwaga

Wgłąb pustyni znów odchodzi.

Lecz ja nie chcę już ze strachem

Na krawędzi się kołysać

Nie chcę zginąć pod tym piachem

Chcę coś przeżyć i opisać.

Zerkam naprzód, nic nie widzę

Strach wciąż dotrzymuje kroku

Biorę oddech, ściskam pięści

I szykuję się do skoku.

Skaczę w wąwóz możliwości

lekka, dumna i prawdziwa

Czuję ulgę, radość, siłę

znowu czuję się szczęśliwa.

Lecz gdy lecę pełna wiary

W moc miękkiego lądowania

Widzę że strach leci obok

Z workiem znaków zapytania.