Rymowanka wieczorna

Na niebie cukrowa wata
lepszy kawałek świata
słońce się topi w jeziorze
o ukochanej porze.

Ptasie klucze do nieba
piszą o boskich potrzebach
skrzydła scukrzone watą
Ikar już raz umarł za to.

Na ziemi ludzkie słabości
pilnują środka ciężkości.

Lato

Dzień do snu
się kładzie
długimi cieniami

w kłębki zboża
na polu
się zwija

przeciąga się
mruczeniem kota
na płocie

mruga słońcem
w jeziorze
ziewa wiatrem
w gorączce.

Przykładam dłoń
do spoconego czoła
i szepczę
że był dobry.

Hamakowe

Zawieszone

między niebem a ziemią

wybujane przez wiatr

szeleszczące liśćmi

rozpachnione pełnią lata

chwilową wolnością

w późnym słońcu pozłacane

w ciepłym deszczu trochę mokre

z widokiem na chmury

lub własne stopy

z książką czytaną leniwie

trącące spokojem i ciszą

lekkie, proste, wyczekane

moje szczęście.

Niedokończone książki

Niedokończone książki
nie płaczą
nad losem
noszonych w sobie
historii.

Przerwane w połowie
którymś z kolei
ziewnięciem
odłożone na bok
czyjąś znudzoną ręką.

Nierozwinięta fabuła
wciąż szeleści zagadką
nieodkryta tajemnica
pachnie niepoznanym.

Kleks
na setnej stronie
niczym tłusty świadek
daje nadzieję
kolejnym - czystym.

Ktoś je jeszcze kiedyś
pogłaszcze
ktoś się jeszcze zachwyci
i wzruszy
zagnie rogi
pomoczy łzą.

Odtrącone książki
nie płaczą.

Czekają.

Haiku niewyspane

Kanciaste myśli
turlają się po głowie
pod sufitem grzmi.

 

Piosenka o nie czekaniu

Wytężam wzrok i znowu nie widzę
tych wszystkich marzeń co gonić je miałam
do sił utraty zabrakło chęci
do upadłego rady nie dałam.

Za wszelką cenę jednak zbyt drogo
do maratonów słabe mam nogi
a to co zwykle nogi ma krótkie
mówiło: szkoda nadkładać drogi.

Dukty do marzeń mniej wyboiste
i mniej się razy trzeba przewracać
stoję więc w miejscu, ciągle planując
jak do swych marzeń trasę poskracać.

Biorę lornetkę, wciąż ich nie widzę
chyba się trochę w miejscu zastałam
zerkam pod nogi, oczom nie wierzę
leżą tu wszystkie, wszystkie zdeptałam.

Rymowanka wiosenna

Wiosna szczęściem się rozpycha

Liśćmi na gałęzi siada

Ptasim trelem miód rozlewa

Tam gdzie mieć go nie wypada

Wiatrem głaszcze szarą skórę

Zapachami zmysły budzi

Dziewczętom spódniczki skraca

Panom przez to myśli brudzi

Ciepłym deszczem kręci w nosie

Pszczołą w kwiatach dokazuje

Słońcem lód ze spojrzeń topi

Znów nas w sobie rozkochuje.